Ukkel, “Roze Hoeve” (het gerestaureerde gedeelte, dec. 1974)

In december 1974, op 90-jarige leeftijd, maar nog steeds gedreven door een artistiek leven en een zeer levendig cultureel engagement naar de Ukkelse gemeenschap toe, graveert Henri Quittelier de ets die de Roze Hoeve voorstelt, een onderwerp dat hij tijdens zijn leven meerdere malen heeft behandeld. In dit werk stelt hij de binnenplaats van de hoeve voor. Zoals de titel al aangeeft, gaat het om het gedeelte dat in de jaren 1970 werd gerestaureerd, namelijk het woongebouw met twee vleugels met zijn kruisvensters. Hierop is ook de poort te zien die uitkomt op de De Frélaan, evenals een verlaten waterciterne aan de linkerkant.

De Roze Hoeve, in de vallei van de Ukkelbeek, niet ver van de Sint-Pieterskerk, was tussen de 13e en 14e eeuw het centrum van een leengoed van het hertogdom Brabant dat in handen was van Jan van den Hove, vandaar de vroegere naam “Hof ten Hove”. De gebouwen, die in de loop der tijd verschillende eigenaren hebben gehad, dateren van het einde van de 17e en de 18e eeuw. Het gaat om een reeks bakstenen constructies die een vierhoek vormen. De boerderij, later melkerij en uitspanning, werd na 1954 verlaten omdat het gebouw in verval was geraakt.

Quittelier had het verval van de Roze Hoeve al aan de kaak gesteld in een gravure uit 1962, die bewaard wordt in de gemeente Ukkel. Dankzij de schenking van de familie Brugmann en het mecenaat van financier David Van Buuren, waardoor de restauratie kon worden gestart, wordt de Roze Hoeve eigendom van de gemeente. De gravure die Quittelier eind 1974 maakte, getuigt van zijn interesse voor deze plek. De kunstenaar werd benoemd tot ere-vicevoorzitter bij de oprichting van de vereniging Ferme Rose (Roze Hoeve in het Frans) in februari van datzelfde jaar, met als doel deze plek om te vormen tot een ruimte voor culturele en artistieke activiteiten, wat vandaag de dag nog steeds het geval is.