![Porseleinkaart F. Taymans Fils, Magasin de Charbons de Marimont [sic !], buiten de Oeverpoort 70 (Sint-Jans-Molenbeek), s.d.<br>](https://collections.heritage.brussels/medias/66/objects/77/SI_2010.0007.jpg)
![Visitekaartje Quincaillerie Etablissements Veuve Jules Cénant, Jean-Baptiste Janssensstraat 39 (Sint-Jans-Molenbeek), s.d. [jaren 1930-1940].<br>](https://collections.heritage.brussels/medias/66/objects/77/PAKA_2021.008.1.jpg)
Datum
soort van object
Techniek
Vervaardigingplaats
Opschriften
"Taymans Bruxelles" (achterkant)
Afmetingen
hoogte 151 cm — wijdte 119 cm
Inventaris nummer
Identifier Urban
Beschrijving
De
schilder Louis Joseph Taymans maakt in 1853 het portret van Homère Goossens
(1823-1872). Homère Goossens, toen 36 jaar oud, is op dat moment zangleraar aan
het Koninklijk Conservatorium van Brussel, waarvan hij enkele jaren later
directeur wordt. Hij behoort ook tot de oprichters, in 1842, van de Société des
chœurs d’Uccle (Mannenkoor Guido van Arezzo). Homère Goossens vestigt zich in
1865 in Ukkel. Hij is zeer betrokken bij het leven in Ukkel en wordt het jaar
daarop verkozen tot gemeenteraadslid (van 1866 tot 1872), onder het
burgemeesterschap van Louis Defré (1814-1880), waarvan hij “zich vaak
onderscheidde door zijn interventies over literaire en artistieke onderwerpen” (zie
R. Meurisse, 1986).
Dit statige portret is kenmerkend voor de burgerlijke opdrachtgevers uit de 19e eeuw. De lichaamshouding, waarbij de hand in het vest wordt gestoken, verwijst naar de antieke eloquentia corporis en wordt beschouwd als een teken van waardigheid. Dit werd overgenomen door Jean A.-D. Ingres (1780-1867) en Jacques-Louis David (1748-1825) in de portretten die zij van Napoleon Bonaparte (1769-1821) hebben geschilderd.
Louis J. Taymans maakte talrijke portretten en genrescènes in academische stijl. Er is echter weinig informatie over de schilder bekend. We kunnen gewoon onthouden dat tijdens de Wereldtentoonstelling van Antwerpen in 1852 de krant L'Indépendance Belge vol lof was over de kunstenaar. Met de voor zijn tijd kenmerkende schrijfstijl komt de criticus terug op het werk van de schilder, waarvan we ons gemakkelijk de gepresenteerde portretten kunnen voorstellen, en dat vergelijkbaar met dat van Homère Goossens (dat het jaar daarop zou worden geproduceerd): "Er is niet alleen sprake van een verandering in stijl, maar ook van vooruitgang bij de heer Taymans. [...] Hij heeft een conventionele stijl achter zich gelaten om dichter bij de natuur te komen. Zijn huidige schilderkunst heeft meer solide kwaliteiten dan vroeger. […] De kleuren zijn goed afgestemd op het onderwerp; grijstinten overheersen en vormen een rustig en tegelijkertijd goed ondersteund kleurengamma.”Auteur : Vereniging voor het Kunstpatrimonium, T. A. Besnard, 2024
Bronnen
Over Homère Goossens:
« Intérieur », in L’Émancipation, 5 februari1853, p. 2.
« On nous écrit de Uccle », in L’Écho du Parlement, 23 juni 1867, p. 1.
LOWIES, J. « Raspail : une vie active, diversifiée et mouvementée », in Ucclensia, Revue Bimestrielle, januari 2003, p. 19.
MEURISSE, R. Découvrez Uccle. Une mosaïque de rues et places, Raf. Meurisse Ed., Brussel, 1986, p. 70.
Over het werk:
FLECKNER U. « La rhétorique de la main cachée. De l’Antiquité au Napoléon, Premier Consul, de Jean-Auguste-Dominique Ingres », in Revue de l’art, n°123 /2000-4, p. 27-35.
Over de kunstenaar:
« L’Exposition d’Anvers » in L’Indépendance Belge, 19 augustus 1852.
Discussie