Frak

Frak, omstreeks 1910-1930.
Jasje en pantalon, wollen stof en zijden satijn, Henry Poole C° Savile Row ; gilet, zijden façonné en katoenen canvas, Romdenne ; overhemd, katoenen canvas

Anonieme schenking

De herengarderobe van het interbellum, nog grotendeels geërfd van de 19e eeuw en het industriële tijdperk, blijft gekenmerkt door een grote soberheid. Het donkere kostuum, of het nu overdag of 's avonds wordt gedragen, drukt de waarden uit die geassocieerd worden met het mannelijke ideaal van die tijd: kracht, rationaliteit en productiviteit. ‘s Avonds draagt de elegante man, in contrast met de decoratieve extravagantie van de damesmode, een driedelig zwart kostuum: de frak of de smoking. Samengesteld uit een rechte jas of een rokjas, met zijden revers, een getailleerd gilet en een zwarte of witte vlinderdas en wordt beschouwd als het ultieme gesofisticeerde uniform, “ontdaan van elke plicht maar van een onpersoonlijke elegantie”[1].

Net als in de damesmode is er ook in de herenmode een bepaalde versoepeling te zien in de loop van de jaren 1920. Zachtere, soepelere materialen bieden meer bewegingsvrijheid. De mannen nemen ook kledingstukken uit de sportgarderobe over - truien, vesten en buitenkleding - die eraan bijdragen dat hun garderobe moderner wordt.

In de jaren 1930 wordt deze ontwikkeling een halt toegeroepen door de financiële crisis en de strengere moraal. Het ideale silhouet, geïnspireerd door de Hollywood-sterren en sportkampioenen, wordt atletisch, met een brede schouderpartij, een duidelijk gemarkeerde taille en een double-breasted jasje. Het strikte onderscheid tussen dag- en avondkleding wordt afgeschaft en het pak wordt een geschikte keuze voor elk uur van de dag. Zo gaan de mannen ook uit zonder hoed of handschoenen, een teken van meer sobere, rationele elegantie.

^[1] Harvey J., The Story of Black, Londen: Reaktion Books, 2013, p. 262.