Bekering van H. Vincentius

Dit schilderij, dat het retabel van het zuidelijke zijaltaar van de kerk siert, toont De bekering van Sint-Vincentius van Zinnik – of De intrekking van het habijt –, de meest afgebeelde episode uit het leven van de patroonheilige van de kerk. Volgens de legende leefde deze Merovingische edelman in de 7e eeuw en wendde hij zich, na een militaire carrière en een gezinsleven met zijn vrouw Waudru en hun vier kinderen, tot het religieuze leven. Het schilderij toont hoe hij afstand doet van zijn rijkdom, zijn wereldlijke kleding en zijn militaire attributen om het monnikspij te dragen. Op dat moment verruilde hij ook zijn geboortenaam Madelgaire voor de naam Vincent, wat ‘de zegevierende’ betekent. De oudst bekende afbeelding van deze scène dateert uit de tweede helft van de 11e eeuw: het is een miniatuur geschilderd in een psalmboek dat waarschijnlijk in Haumont is gemaakt en nu in Leipzig wordt bewaard.

Op het schilderij zit Vincent geknield, met zijn handen op zijn borst gevouwen. Familieleden, rechts achter hem, lijken hem te vergezellen. Twee jonge jongens, waarvan er één met zijn rug naar de toeschouwers staat, dragen de persoonlijke bezittingen waarvan de heilige afstand doet, met name zijn rode bontmuts met hermelijnen revers, een traditioneel attribuut van Vincent sinds de 17e eeuw, waardoor hij als graaf van Henegouwen kon worden gezien. De figuur met een bisschopsmantel en -mijter reikt hem een zwarte pij aan. Volgens de overlevering zou dit de heilige Aubert zijn. Aan de linkerkant zijn ook drie mannen in kanunnikskleding afgebeeld. Zij zouden de kanunniken van het kapittel van Sint-Vincentius van Zinnik kunnen voorstellen, die volgens een aantekening van pastoor Aerts, die in 1699 in Evere aankwam, het schilderij zouden hebben geschonken na een decaanbezoek in 1685. Het grondgebied van de parochie behoorde namelijk eeuwenlang toe aan het kapittel van Zinnik.

Het werk wordt toegeschreven aan de Brusselse schilder Jean-Baptiste Van Heil (1606- na 1661).

Het lijkt niet perfect in het altaar te passen, omdat de vorm van de lijst niet helemaal overeenkomt met die van het retabel.