Het Uiteindelijk Verkeer

Het bestaat uit vier ronde bas-reliëfs, die in poortvormige omlijstingen werden aangebracht op het met zwart door aderde witte marmer in de stationshal. De combinaties van gezichten en handen stellen de vier stadia voor in het leven van de mens: de geboorte, de liefde, de volwassenheid en de dood. Ogen en monden vormen donkere spleten in de vaalgrijze keramische materie, terwijl een enkel roodbruin bladvormig element als enige kleurvlek de monochromie van de verschillende grijswaarden accentueert. Aanvankelijk speelde Octave Landuyt met het idee om op de wit-marmeren wanden eveneens wit-marmeren structuren te schilderen. Uiteindelijk vond hij de gedachte absurd en creëerde het huidige kunstwerk. De weergave van de vier stadia van het leven van de mens in dit kunstwerk, staaft ook een constante binnen de evolutie van het werk van Octave Landuyt en is dan ook de zeer persoonlijke benadering van de realiteit. Eerst neigde die realiteit naar het surrealisme, maar later almaar meer naar het exotische en zelfs barokke.