De Slapende Krijger

De kunstenaar en schrijver Henri Kerels (1896-1956) schreef een monografie over de schilder en beeldhouwer Adolphe Wansart (1873-1954) kort na diens overlijden. In een lovende schrijfstijl die typisch was voor de jaren 1950, vertelt hij ons dat "Adolphe Wansart alleen het nodige uit het academische onderwijs had onthouden. Hij bewonderde de Grieken en de Romeinen, maar gaf de voorkeur aan de trotse strengheid van de Egyptenaren en de schitterende sereniteit van de Goten". Hoewel de formulering, en dan vooral de ‘'schitterende sereniteit van de Goten’’, vandaag de dag een beetje karikaturaal lijkt, zou ze toch van toepassing kunnen zijn op zijn Slapende krijger.

Als een gisant draagt de man een harnas dat hem tot een ridder uit de middeleeuwen maakt, tenminste in onze collectieve verbeelding. Hij is afgebeeld met iets wat lijkt op een gorget (keelstuk), een overkleed, een maliënkolder, handschoenen en beenkappen. Hij heeft ook een zwaard. Dit granieten beeld is niet gedateerd, maar qua stijl en onderwerp lijkt het Pieter Bruegel de Oude (1932, privécollectie) en Het Bourgondisch tijdperk (1948, privécollectie). Het lijkt erop dat het tussen 1930 en 1954 is gemaakt.

Adolphe Wansart begint zijn carrière als schilder. Hij studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten in Luik en daarna aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Brussel (1889-1893). In 1893 won hij de Eerste Prijs Godecharle op het Salon van Brussel. In 1900 ging hij echter terug naar de Academie van Brussel en leerde daar beeldhouwen bij Pierre-Charles Van der Stappen (1843-1910). In 1927 ging hij in Parijs wonen en maakte daar de schetsen voor zijn beelden. Hij zal ze dan veel later maken in zijn atelier in Ukkel (Zeven Bunderslaan). In 1921 sloot hij zich samen met zijn vrouw, de schilderes Lucie Desmet (1873-1943), en hun zoon Éric (1899-1954, ook schilder) aan bij de pas opgerichte vereniging Uccle Centre d'Art. Adolphe Wansart was van maart tot oktober 1954 even vicevoorzitter.