De blinde

Clément Deforeit schrijft: "le sujet pourrait n’être qu’anecdotique et amusant ; mais sous le pinceau de Van Mens, comme il grandit, comme il s’élargit, comme il devient passionnant !"*. De schilder vangt de emotie, hij heeft aandacht voor de mens, voor zijn manier van zijn, voor de intieme relaties tussen de personages, zoals hier de naburige medeplichtigheid tussen deze blinde man die doordrenkt is van een fatalistische onverschilligheid die door niets kan worden opgevrolijkt, en zijn buurman, een ambachtsman die geconcentreerd aan het werk is op de drempel van zijn werkplaats. Dit zijn allemaal uitdrukkingen "que soulignent le mouvement des corps, tel geste parfois à peine esquissé de la main, la pose d’un pied, et souvent un je ne sais quoi d’insaisissable mais dont on sait la vibration "**, schrijft Deforeit (1927, p. 53). Inderdaad, niets ontsnapte aan deze scherpe en doordringende waarnemer van een Oosten dat niet langer gefantaseerd, maar echt en tastbaar was. 

Isidore Van Mens kan zonder twijfel beschouwd worden als een van de interessantste Europese oriëntalistische schilders van de twintigste eeuw.