Het verlaten van de Roze Hoeve, nov. 1962

Met de Stallekapel en Hof ten Horen is de Roze Hoeve ongetwijfeld een van de oudste Ukkelse gebouwen. Het wordt al in 1287 onder zijn oude naam, 't Hof ten Hove, vermeld in de kerkelijke archieven van Brabant. Het was een leengoed bestaande uit een landhuis en een boerderij, eigendom van de hertog van Brabant en beheerd door Jan van den Hove, schepen in Ukkel van 1311 tot 1342. Deze kasteelhoeve, die in handen is geweest van verschillende illustere Brabantse families, werd in de 20e eeuw omwille van de rentabiliteit omgevormd tot een melkboerderij annex estaminet en bevond zich op het domein van de familie Brugmann. De boerderij bleef tot 1954 in gebruik, waarna ze door haar laatste boer werd verlaten nadat het dak was ingestort. Nadat de familie Brugmann de Roze Hoeve aan de gemeente had geschonken, werd ze gerestaureerd en werd ze een belangrijk cultureel centrum voor de inwoners van Ukkel.

Henri Quittelier, een van de meest fervente voorvechters van het artistieke en culturele leven in Ukkel, woonde vlakbij de hoeve op de heuvels van Kamerdelle. Hij heeft dit Ukkelse instituut meerdere malen en in verschillende periodes geschilderd en gegraveerd. De gravure Het verlaten van de Roze Hoeve verwijst niet naar de perikelen rond dit bouwsel in de jaren 1950, maar toont een scène uit het verleden van de gemeente: twee zusters van de orde van de Dochters van Liefde – een in Ukkel gevestigde katholieke sociëteit gesticht door Sint-Vincentius a Paulo die zich bezighield met de zorg voor zieken en armen – herkenbaar aan hun kapje, in gesprek met een man met een zak op zijn rug, waarschijnlijk een pelgrim of een reiziger, voor het gesloten hek van de hoeve.

Quittelier studeerde aan de academie voor Schone Kunsten van Brussel, waar hij leerling was van Jean Delville (1867-1953). Hij beoefende alle genres: landschapsschilderkunst, portretkunst, gravure en decoratieve kunsten. Hij was docent aan de Academie van Nijvel en oprichter en voorzitter van het Uccle Centre d'Art.